Jesteśmy różnorodną grupą osób. Pracujemy w wielu obszarach z różnymi tematami i zawsze w kontakcie z drugim człowiekiem i trudnością z jaką przychodzi.
Towarzyszymy i pomagamy w odszukiwaniu osobistych zasobów i sposobów radzenia sobie z kryzysami, z trudnymi relacjami.
Towarzyszymy i wspieramy w budowaniu zmiany prowadzącej do poprawienia komfortu klienta, a przynajmniej zmniejszeniu dyskomfortu czy cierpienia.
Korzystamy ze sprawdzonych metod, dostosowując je do konkretnych sytuacji, tematów i osób.
Poniżej kilka słów o niektórych:
Twórca metody – Arnold Mindell wciąż dynamicznie ją rozwija. Zbudował ją wychodząc (między innymi) z psychologii Jungowskiej i spójnie obejmuje doświadczenia człowieka na różnych poziomach rzeczywistości wewnętrznej i zewnętrznej.
Daje możliwość patrzenia na świat „procesowo”, z zaufaniem, że to co się przydarza, ma istotne znaczenie i warto się temu przyglądać i znajdować ukryte sensy.
Rozumienie sensu czy sensów wyłaniającego się procesu, otwiera dostęp do szerszej perspektywy, dzięki czemu zyskujemy możliwość wprowadzenia do swojego życia nowej jakości, w pełni świadomie, we własnym tempie i na swój sposób.
POP jest metodą, w której do pracy terapeutycznej włączane są sny, symptomy, praca z ruchem, mitami, bajkami, relacjami i na pozór przypadkowymi zdarzeniami z życia codziennego.
Daje też różne możliwości pracy z grupami.
Twórca metody – Marshall B. Rosenberg, psycholog kliniczny, mediator. Szukał takiego rodzaju kontaktu i komunikacji z drugim człowiekiem, który pozwoli na współpracę, wzajemny szacunek, zrozumienie.
Sam doświadczył przemocy ze względu na pochodzenie jako syn rosyjskich emigrantów żydowskiego pochodzenia. Od tamtego czasu szukał odpowiedzi na nurtujące go pytania dotyczące przyczyn zachowań przemocowych w stosunku do drugiego człowieka, a z drugiej strony co takiego jest w niektórych osobach, że nawet w niesprzyjających warunkach są współczującymi i rozumiejącymi innych.
Obecnie metoda Marshalla jest bardzo skutecznym językiem porozumiewania się w miejscach konfliktów na całym świecie.
Terapia Skoncentrowana na Współczuciu oraz Trening Współczującego Umysłu (ang. Compassionate Mind Training), z których narzędzi korzysta CFT, zostały stworzone przez Profesora Paula Gilberta z Uniwersytetu w Derby (Wlk. Brytania).
CFT i CMT integruje techniki terapii poznawczo-behawioralnej z wybranymi elementami psychologii ewolucyjnej, psychologii społecznej, rozwojowej, buddyjskiej i neurobiologii.
Terapeutycznym wyznacznikiem CFT jest współczujący trening umysłu, który zapoznaje z cechami współczucia i uczy umiejętności współczucia w relacji ze sobą, z innymi osobami i ze światem zewnętrznym. Współczujący trening umysłu pomaga przekształcać problematyczne wzorce poznania i emocji związane z lękiem, złością, wstydem i samokrytyką i pozwala na zmianę w postrzeganiu siebie i rzeczywistości w jakiej żyjemy. Dzięki współczuciu możemy rozwijać doświadczenie wewnętrznego ciepła, bezpieczeństwa i ukojenia.
Więcej na www.cftpoland.pl
To forma terapii krótkoterminowej, skierowana do osób doświadczających trudności psychicznych i odczuwających potrzebę zmiany swojego funkcjonowania. Celem terapii jest jak najszybsze i jak najbardziej efektywne wypracowanie sposobu poradzenia sobie z sytuacją będącą źródłem trudności Klienta. Ta forma pomocy skupia się w znacznym stopniu na teraźniejszości i przyszłości, nie analizuje przyczyn występujących trudności i nie oferuje głębokiego wglądu w przeszłe doświadczenia. Terapeuta wspiera Klienta w budowaniu obrazu preferowanej przyszłości i wprowadzaniu zmian, towarzyszy mu w drodze do najlepszego przezwyciężenia danej trudności, jednak to osoba zgłaszająca się na terapię samodzielnie buduje rozwiązania przy wykorzystaniu swoich możliwości i na bazie wiedzy na temat własnego życia. Czas trwania TSR to z reguły od kilku do kilkunastu spotkań. O potrzebie kolejnych spotkań decyduje sam Klient.
Jest metodą gdzie podmiotem staje się nasze ciało, w której odchodzi się od opowiadania, mówienia, a kieruje uwagę na to jak się poruszamy, jak funkcjonujemy w przestrzeni, jak wchodzimy w kontakt z drugim człowiekiem.
Pozwala w pracy warsztatowej odkrywać role jakie przyjmujemy, w jakie wchodzimy świadomie, w jakie nieświadomie. W dramaterapii sięga się po pracę z bajkami, opowieściami, scenografią.
Łączy elementy teatru, ruchu i narracji, tworząc przestrzeń do symbolicznego wyrażania doświadczeń oraz eksperymentowania z nowymi sposobami reagowania. Umożliwia przepracowanie trudnych sytuacji w bezpiecznych, metaforycznych warunkach.
W pracy z traumą i nadużyciami.
Pozwala ona osobom w nagłych, poważnych kryzysach życiowych rozeznać się w rzeczywistości, uporządkować chaos i natłok zdarzeń, uspokoić emocje, przygotować wraz z Interwentem plan działania.
W każdej z tych metod wspólnym mianownikiem jest uważność.
Arteterapia w szerokim znaczeniu obejmuje działania związane ze sztukami plastycznymi, tańcem, muzyką i teatrem. Te dziedziny, w których istotą jest proces twórczy, stają się istotnym czynnikiem leczącym, który wspiera drugiego człowieka w procesie zmiany. W tej kreatywnej podróży sztuka jest środkiem poszukiwania indywidualnej ekspresji. Ma ogromny wpływ na odzyskiwanie sprawczości i siły życiowej.
Wykorzystuje sztukę (rysunek, malarstwo, formy plastyczne) jako narzędzie do wyrażania i przepracowywania emocji, których trudno jest nazwać słowami. Umożliwia wgląd w siebie, obniża napięcie i uruchamia naturalne zasoby twórcze.
Wychowanie estetyczne rozważane jest pod kątem dwóch perspektyw. Jedna z nich to wychowanie do sztuki. Oznacza kształtowanie estetycznej kultury człowieka, wrażliwości na sztukę, reakcję na nią, poznanie jej języka. Druga perspektywa – wychowanie przez sztukę związana jest z kształtowaniem człowieka przy pomocy sztuki, docieraniem do jego wyobraźni. Sztuka związana jest również z wychowaniem moralnym, które dostarcza wielu wartości w kształtowaniu postaw. Poprzez kontakt z licznymi dziełami ale też z samym aktem tworzenia, sztuka skłania ku myśleniu i rozumieniu oraz pozwala na osobistą refleksję.
To koncepcja stosunków międzyludzkich, opierająca się na istnieniu trzech stanów. Ja, które uaktywniają się podczas każdej sytuacji życiowej. Rozpoznawanie stanów: Ja dziecko, Ja rodzic i Ja dorosły pomaga w lepszym zarządzaniu sobą w aspekcie komunikacji z drugim człowiekiem, urealnieniu rzeczywistości i zrozumieniu naszych schematów zachowań.
Relaksacja dźwiękowa to forma głębokiego odpoczynku, w której wykorzystywanie są brzmienia i wibracje różnych instrumentów. Podczas sesji wykorzystuje się m.in. z misy grające, kamertony, dzwonki, ocean drum, kij deszczowy oraz inne instrumenty relaksacyjne. Osoba uczestnicząca w sesji wygodnie leży — może po prostu słuchać i odpoczywać. Dźwięki pojawiają się stopniowo, tworząc spokojną przestrzeń, która sprzyja wyciszeniu i rozluźnieniu ciała. Zmieniające się brzmienia pomagają również skierować uwagę z natłoku myśli na bieżące doznania słuchowe i cielesne. Sesja może być szczególnie przyjemna dla osób zmęczonych, przeciążonych codziennymi obowiązkami lub nadmiarem bodźców. Nie jest to psychoterapia ani metoda leczenia, lecz praktyka relaksacyjna wspierająca odpoczynek i świadomy kontakt z ciałem.
To bardzo delikatna forma pracy z ciałem, oparta na uważnym dotyku, obecności i słuchaniu tego, co dzieje się w organizmie. To praca na stole do masażu, a podczas sesji pozostajesz w ubraniu.
Biodynamiczne podejście zakłada, że zdrowie jest zawsze obecne w organizmie – nawet wtedy, kiedy doświadczamy napięcia, przeciążenia, bólu czy trudnych emocji. Podczas sesji nie koncentrujemy się więc na tym, co „nie działa”, ale szukamy kontaktu z tym, co w Tobie zdrowe, żywe i dostępne.
To praca w oparciu o zasoby. Zamiast narzucać ciału kierunek czy próbować coś „naprawiać”, terapeuta tworzy warunki, w których możesz zwolnić, poczuć siebie i nawiązać kontakt z własnymi zasobami. Podąża za tym, co pojawia się w ciele, pozostając w uważnej obecności.
Pracujemy z przepływem płynu rdzeniowo-kręgowego, układem nerwowym, napięciami i subtelnymi rytmami organizmu. Terapia może być wsparciem zarówno w dolegliwościach i napięciach fizycznych, jak i w przeciążeniu, stresie czy trudnościach z regulacją układu nerwowego. Wiele osób korzysta z niej m.in. przy bólach i napięciach w obrębie głowy, szyi, pleców i miednicy, trudnościach ze snem, zmęczeniu czy dolegliwościach związanych z przeciążeniem organizmu. Jej celem nie jest leczenie konkretnej choroby, ale stworzenie warunków, w których organizm może uruchamiać własne procesy regulacji i powrotu do równowagi.
Z tej formy pracy mogą korzystać osoby, które potrzebują regeneracji, głębokiego zatrzymania, wsparcia w procesie zdrowienia albo po prostu większego kontaktu ze swoim ciałem.
Możesz się zatrzymać, poczuć siebie i pozwolić organizmowi spotkać się z tym, co w nim zdrowe i żywe. Twoje ciało wie najlepiej, które procesy uruchomić i w jakim tempie.
To spotkanie dwóch osób, klienta z terapeutą.
To spotkanie w trakcie którego klient może ujawnić swoje myśli i przeżycia, poruszać krępujące go tematy. Zadaniem terapeuty jest je przyjąć w sposób nieoceniający i wspólnie z klientem przyglądać się wszystkiemu co się pojawia, szukając zrozumienia, odkrywając powtarzające się wzorce postępowania, które mogą być powodem trudności klienta w codziennym życiu, relacjach, pracy.
Umawiasz się na konsultację lub konsultacje; jedno, dwa lub trzy pierwsze spotkania służą i Tobie i terapeucie na:
